20-5-2009, Amsterdam

Scene bij de Burger King: Na een eindje lekker lopen in de zon, had ik eigenlijk wel zin in een capucino-milkshake en, kijk aan, daar was dan de BK, je weet wel, die onder Bijlmer station, met een balie binnen het station en een ingang buiten het station. Maar wacht: in ongeveer 50% van de keren dat ik hier heen ga om wat te halen, gaat er wel iets mis. Of ze hebben iets niet (de capucino bijvoorbeeld), of je moet een half uur wachten. Of het is erg druk.. Ook nu staan er wat mensen voor de binnenbalie, maar het valt mee. Dus ik sluit achteraan.
Het meisje achter de balie babbelt fijn met een van de klanten, die zo te zien geen klant is. Ik vraag me nog af waarom ik niet gelijk aangesproken word, maar ik vermaan mezelf: ze zal wel aan het wachten zijn op iets belangrijks waardoor ze even niet verder kan; misschien moet de kassa wel rebooten, weet ik veel. Na een minuutje (een eeuwigheid in fastfood land) wordt me vriendelijk gevraagd wat ik wil. Anders dan de tijd is er niks veranderd. Dat weten we dan ook weer: het gesprekje was belangrijker dan de wachtende klant.
Nu komt het moment van de waarheid: is de capucino vandaag wel besteld / aangevuld of niet? Ik heb al besloten dat als het op is, ik geen andere shake neem. Ik heb de vernedering van het moeten wachten op een _praatje_ al doorstaan, ik laat me niet afschepen met iets waar ik eigenlijk niet voor kwam. Niet voor dat geld. Niet weer.
"Een medium capucino shake" zegt de klant. Het meisje wijst naar achter "dan moet u de andere ingang hebben". De klant loopt zonder wat te zeggen, zonder zijn gal te spuwen, zonder het secreet van een bediende over de toonder te trekken en haar in het oor te schreeuwen "Nou, dan LOOP JIJ daar dan toch even heen?", zonder ook maar iets of iemand pijn te doen, weg naar de uitgang. Weer een ervaring rijker.

20-5-2009, Amsterdam. Later

Enige tijd later, door samenloop van omstandigheden, loop ik weer naar die BK. Een collega wil die capucino shake wel eens proberen en eerlijk is eerlijk: ze zijn lekker, dus we proberen het gewoon. Dit maal de "juiste" ingang ingegaan. Wel wachtende mensen, maar niet te veel. Een ongeduldige jongere maakt een gebaar: waar de rest van z'n bestelling blijft. Toch nog onverwacht mogen we het zeggen. Eigenlijk tegen beter weten in vraag ik weer om die capucino shake. Ik weet het: de definitie van dom is het te verwachten dat eenzelfde actie de tweede keer wel een goed resultaat zal geven, maar toch: ze zouden deze keer, naast de aardbeien en bananen smaak toch ook de capucino smaak kunnen hebben?
Alsof ze het weet zegt het meisje achter de kassa: "Sorry meneer, we hebben alleen nog banaan".


@Hans © Copyright 2009 Hans Neervoort